De Pinkstermaandag in Rotterdam is voor de Roparun. Honderden hardloopteams met duizenden deelnemers zijn gestart in Parijs of Enschede en finishen in Rotterdam. Elk team heeft fietsers die de lopers begeleiden. Op de Coolsingel worden zij feestelijk onthaald door een enthousiast publiek. Met de estafetteloop van 500 kilometer halen de teams geld op voor mensen die leven met kanker. In 2026 was de opbrengst ruim 5 miljoen euro.
De Roparun draagt bij aan het positieve imago van Rotterdam: een stad die niet alleen vooruit wil, maar ook omkijkt naar anderen.
Het begon ooit als een grap.
“Zullen we het doen? Jij, ik en een paar anderen?”
De uitgestoken hand van Peter van der Noord werd met een ferme handdruk geaccepteerd door Sjaak Bril. Een begin was geboren. Een begin van avontuur, hoop, doorzettingsvermogen en verbondenheid. Het feit dat Sjaak tijdens de marathon van Rotterdam na 25 kilometer was uitgevallen, werd de aanleiding voor dát wedje. “Mooie vent ben jij”, grapte Peter. “Eerst stoer opscheppen en dan halverwege uitstappen. Als je een échte kerel bent, loop je van de Euromast naar de Eiffeltoren.”
Niemand kon toen vermoeden waar die woorden toe zouden leiden.
Zo begon het, 35 jaar geleden in 1991, aan de lunchtafel van een beveiligingsbedrijf in Rotterdam-Overschie. Peter van der Noord en Sjaak Bril, inmiddels beiden overleden aan de gevolgen van kanker, konden niet weten dat hun weddenschap zou uitgroeien tot een evenement dat duizenden mensen in beweging zou brengen.
Thea van der Noord, Peters vrouw, herinnert zich nog goed dat Peter die avond thuiskwam. “Ik was wel wat gewend. Peter kwam altijd met rare ideeën thuis”, lacht ze. “Ik dacht: leuk, je doet je best maar. Hij zei altijd dat als je iets graag wilt, het ook kan. Hij zag het meteen voor zich. We moesten acht lopers vinden, dan konden we de kilometers verdelen. Die hadden we zo gevonden. En toen dachten we: joh, we doen het gewoon. Auto en landkaart erbij en dan komt het wel goed.”
Er moest getraind worden. En het nieuws dat een groep mannen van Nederland naar Frankrijk wilde lopen, verspreidde zich razendsnel door Rotterdam. Steeds meer mensen wilden mee. Daarmee groeide ook de uitdaging. Materiaal, catering, veiligheid, vervoer, routes, vergunningen: het werd al snel een logistiek huzarenstuk.
“Peter en ik zijn de route gaan verkennen”, vertelt Thea. “Notitieblok erbij en alles opschrijven. Straatnamen, kerkje links, weiland rechts, afslagen en richtingen. Onze woonkamer in Vlaardingen werd een Roparun-kantoor. Daar werd vergaderd, geregeld en geïmproviseerd. Alles ging uit de losse pols. Gewoon: we zien wel.”
Aan de eerste editie deden dertien teams en twintig vrijwilligers mee. Langeafstandslopers? Niet bepaald. Het waren vooral gewone joggers. Mensen die op zondagochtend een rondje Kralingse Plas liepen en daarna trots vertelden welke wereldprestatie ze hadden geleverd.
Maar dit was andere koek.
Ook werd er een goed doel aan de tocht gekoppeld. Peter en Sjaak waren het snel eens: in de Rotterdamse Daniel den Hoed Kliniek waren infuuspompen nodig, zodat kankerpatiënten niet altijd in het ziekenhuis hoefden te blijven. Deelnemers gingen met de pet rond bij vrienden, collega’s, familie, op de sportclub en op de Lijnbaan.
“We vonden het belangrijk dat het ingezamelde geld volledig naar het goede doel ging”, zegt Thea. In de eerste nieuwsbrief stond dan ook helder: alle kosten van het evenement waren voor de deelnemers zelf.
Op donderdagochtend 27 mei 1992 verzamelden de deelnemers zich aan de voet van de Euromast. Op de Parkkade stonden lopers, fietsers, vrijwilligers, begeleiders en belangstellenden uit de hele stad. Iedereen wilde zien of ze het echt zouden doen.
“Dat er zoveel mensen kwamen, vonden we vooral grappig”, zegt Thea. “Zenuwachtig waren we niet. Daar waren we te nuchter voor. Peter was vooral zenuwachtig omdat hij moest hardlopen. Door alle voorbereidingen had hij nauwelijks getraind.”
Zo zet de Roparun Rotterdam op de kaart als stad met een groot hart en een mentaliteit die ver voorbij de stadsgrenzen wordt herkend.
Het startschot zou worden gegeven door burgemeester Bram Peper, maar hij kwam te laat. Hoofdsponsor Theo Stuyvers nam de honneurs waar. Tot aan de Pascalweg op Rotterdam-Zuid liepen alle lopers samen. Daarna ging het in estafettevorm via Barendrecht, de Hoeksche Waard en Brabant richting België en Frankrijk.
Met geïmproviseerde teamwagens, checkpoints, tenten en keukens begon het avontuur pas echt.
“Douches waren er niet”, vertelt Thea. “Op de Belgische grens sliepen we op een parkeerplaats voor trucks. Deelnemers liepen een draaiende autowasserette in om zich te douchen. Het schuim stond aan onze enkels. Communicatie was er nauwelijks. Als je elkaar tegenkwam, kon je afspraken maken. We lachten erom.”
Het had de charme van de Elfstedentocht, maar dan met aangenamere temperaturen. Het was chaotisch, onhandig en soms totaal onvoorbereid. Maar bovenal: prachtig.
In Frankrijk keken bewoners verbaasd toe hoe honderden Nederlanders door slaperige dorpen en heuvelachtige landschappen trokken. Uitleggen wat ze deden lukte amper. “Frans konden we een beetje verstaan”, zegt Thea. “Spreken? Ho maar.”
Pas toen de top van de Eiffeltoren dichterbij kwam, beseften de Roparunners dat ze iets bijzonders hadden gedaan. Op zondag 31 mei 1992 finishten de teams in Parijs. Lopers gooiden hun schoenen in de bomen, volwassen kerels vielen elkaar huilend in de armen en vrijwilligers bouwden met wat dranghekken en afzetlint een geïmproviseerde finish bij de Champ de Mars.
“Peter had zijn zusje gevraagd vroeg bij de Eiffeltoren te zijn”, vertelt Thea. “Hij zei: zet de boel daar gewoon af, dan komt het wel goed. Een Duitse lederhose-band begon spontaan muziek te maken. Deelnemers dachten dat wij dat geregeld hadden, maar we hadden helemaal niks geregeld. Het ontstond gewoon.”
Team PAC uit Rotterdam finishte als eerste, na 31 uur en 23 minuten. Daarna volgde een feest, een overnachting op de camping in Joinville-le-Pont en een lange colonne terug naar Rotterdam.
Daar werden de deelnemers, inmiddels op hun tandvlees, opgewacht bij de Euromast. Gerard Cox, die de charme van de Roparun snel had omarmd, was erbij. Toen de opbrengst bekend werd, ging de top eraf: ruim 100.000 gulden.
Twee keer zoveel als Peter en Sjaak vooraf hadden gehoopt.
Wat begon als een weddenschap, werd een beweging die precies laat zien waar Rotterdam sterk in is. De Roparun is geen evenement van grootspraak, maar van doen. Van mensen die hun mouwen opstropen, verantwoordelijkheid nemen en samen iets voor elkaar krijgen dat groter is dan henzelf. Daarmee draagt de Roparun al 35 jaar bij aan het positieve imago van Rotterdam: een stad die niet alleen vooruit wil, maar ook omkijkt naar anderen. Een stad van veerkracht, saamhorigheid en daadkracht. Juist doordat duizenden deelnemers, vrijwilligers, supporters en goede doelen zich met de Roparun verbinden, wordt Rotterdam zichtbaar als stad waar maatschappelijke betrokkenheid geen loze belofte is, maar iets dat je voelt, ziet en meemaakt. Zo zet de Roparun Rotterdam op de kaart als stad met een groot hart en een mentaliteit die ver voorbij de stadsgrenzen wordt herkend. En dat allemaal door een oude-jongens-krentenbrood-weddenschap aan een lunchtafel in Rotterdam-Overschie.
Au revoir Paris. Un grand merci.
Want dat de Roparun een blijvertje was, wisten Peter, Thea en Sjaak toen al zeker.
Deel dit verhaal...
Gerelateerde merkpartners
Mediabank voor dit verhaal
